De economische deskundige Ahmed Abu Qamar:

▪ De markt in Gaza maakt een opvallende verschuiving door in de functie van contant geld. Waar cash vroeger schaars was en burgers hoge commissies betaalden om eraan te komen, betalen tegenwoordig sommige contantgeldhouders juist een commissie om ervan af te raken en het om te zetten in een bank- of digitaal saldo. Deze paradox laat een belangrijke verandering in de markteconomie zien: de waarde van geld hangt niet alleen af van hoe gemakkelijk het kan worden gebruikt en vereffend, maar niet alleen van de nominale waarde.

▪ Tijdens de liquiditeitscrisis gaf de schaarste aan contant geld het een grote onderhandelingsmacht, en de commissies voor het "verzilveren" zouden, volgens wat werd rondverteld, zijn opgelopen tot een verdeling waarbij het geld gelijk werd gedeeld tussen de eigenaar van het geld en de verzilveringshandelaar. Vandaag, met de uitbreiding van digitale betalingen en de strengere houding van veel handelaren tegenover het accepteren van bankbiljetten - zelfs nieuwe -, heeft een deel daarvan moeite om binnen de markt te bewegen.

▪ De commissies voor het omzetten van cash naar digitale tegoeden - we kunnen daarvoor de term salderen gebruiken - variëren tussen 3% en kunnen oplopen tot 10% afhankelijk van de kwaliteit van het biljet. Dat betekent in de praktijk dat de burger niet alleen betaalt voor een financiële dienst, maar ook een kost draagt die verband houdt met de kwaliteit van het biljet en de verhandelbaarheid ervan.

▪ We staan dus voor een markt die liquiditeit prijst op basis van kwaliteit en bruikbaarheid. Hoe moeilijker het wordt om contant geld te accepteren, hoe hoger de kost om het om te zetten in een vorm die gemakkelijker verhandelbaar is. De belangrijkste paradox is dat cash niet verdwijnt, maar van hand tot hand gaat, van individuen naar de saldeerhandelaar en vervolgens naar een grotere handelaar, om daarna in verschillende vormen terug te keren naar de markt. Tegelijk breiden digitale betalingen zich uit omdat ze inmiddels het meest worden geaccepteerd door handelaren die de import van goederen monopoliseren en een eenvoudigere afwikkeling bieden, vooral in combinatie met het gebrek aan kleingeld en de moeilijkheid om wisselgeld terug te geven.

▪ Het probleem ligt niet bij contant geld of elektronische betaling op zich, maar bij de hoge kosten van de overstap tussen beide. Daarom geldt: hoe groter deze kloof wordt, hoe meer de burger de partij is die een groter deel van de kost van het rondgaan van geld binnen de economie draagt.